پاییز فصل عاشق شدن های من است

و فصل در خلوت بودنم

در خلوت خود عاشقی میکنم

بی رنجی برای من و کسی دیگر

۱- زیر شلاق زمستان

ترک خورده ام

ذره بین آفتابت کو؟

بگذار آسمان من همیشه ابر-ش برود!

***

۲- زیر بارش هایی که از پاییز

برایم به یادگار گذاشته بودی

چتری ندارم...

پ.ن: ۱+۲=۳ :باشی هم فرد-م

وقتی که ماه را به تو تقدیم می کنم

یک «میم» و ... « آه » را به تو تقدیم می کنم

این بوسه ها که بر لب و چشم تو می زنم

دارم گناه را به تو تقدیم می کنم

یعنی نه حسّ سرخ لبت را - که عاجزم -

حسّی سیاه را به تو تقدیم می کنم

حسّی سیاه، شهوت مردی بدون زن

این کوره راه را به تو تقدیم می کنم

***
گرچه قطار لعنتی ام را ندیده ای

هر ایستگاه را به تو تقدیم می کنم


هر ایستگاه خاطره ی اشتباه ماست

این اشتباه را به تو تقدیم می کنم

از عشق و هرآنچه وصل دارد، فریاد!
لیلا برود یا نرود، باداباد...
من عاشق فصل های مجنون شدنم!
شیرین من! آشتی نکن با فرهاد

برای اینکه به حس خودم لگد بزنم
و بر جنون خودم مُهر مستند بزنم
شراب خورده ام و... مست و.... محتسب شده ام
مگر خودم به خودم ناشیانه حد بزنم!

                             و برای تو

ساعت به چشم خسته ی من تار می آید

گویا صدایش از پس دیوار می آید

خوابم نمی آید ولی گیج است دستانم

دف می زند اما صدای تار می آید

می رقصد از آن سو به این سو چشم بیدارم

انگار شمس از جانب بازار می آید

انگار ناخوش بودنم مُسری ست، می ترسم

ترسم به این حال سرایت بار می آید

ترسم به استقبال مرگی می رود این بار

مرگی که انگار از سر اجبار می آید

***

یک ماه کابوست به خوابم حمله ور می شد

رؤیایت امشب لحظه ی افطار می آید؟

سی سال تمام است که دلمشغولی

در فکر و خیال - مثل من - می لولی

حبس ابدیم. مرگ هم دور از ماست

!اعدام نمی شویم هم سلولی

لا به لای تمام افکارم چشم های تو راه افتاده

روی تعبیر خواب دیدنِ تو، عنکبوتی سیاه افتاده

می نشینم تمام نبضم را در رگ انتحار می ریزم

ترس می گیرد آسمانم را، ماه امشب به چاه افتاده

ماه در قعر چاه و هق هق من، سرم افتاده روی دستانم

!در جسدهای غوطه ور بر آب، جسدم اشتباه افتاده

سنگ سنگینی سرم را با پتک دیوار چاه می بوسم

جای هر بوسه روی پیبشانیم سرخی ِ قتلگاه افتاده

می رسم با خودم به حال کسی که پر از حسرتِ ندیدنِ توست

بی قرار و غریب و پوشالی، خسته و از نگاه افتاده

حال مردی که چشم های تو را می پرستید، با وجودی که-

!خبر قتل عام چشم تو در روزنامه به راه افتاده

به خودم هم دروغ می گویم: سیزده صفحه از جنایت تو؟

صفحه ی چارده نوشته نداشت، عکس چشمت چه ماه افتاده

زل زدم روی عکس و چشمت را... خنجر مرگ نه، نمی بینم

صفحه ی اول است انگار و... عکس تو بی گناه افتاده

پ.ن: چشم هایت ۱ در دوره ی قبل وبلاگ نویسی ام نوشته شده بود!

هر چه نگاه میکنم

.خیالی

! آرامشی

اما

چیزی جز عینکت...

یادم نمی آید

به جز نامی از تو

.و میدانم دیده ام ات سالها

میدانی؟

تطبیق اسم ها و صورت ها

برایم محال شده

نامت را بگو

چهره ات را تصور خواهم کرد